آخرین باران، اولین طلوع

کتاب آخرین باران، اولین طلوع نوشته‌ی راضیه طیبی، این داستان تنها درباره‌ی یک رازِ خانوادگی نیست؛ درباره‌ی مرزِ باریک میانِ مالکیت و عشق است. پس از ۱۹ سال، وقتی راز فاش شد، همه منتظرِ فروپاشی بودند، اما زندگی راه دیگری پیدا کرد. «آخرین باران و اولین طلوع» حکایتِ فرزندِ دو خانه است؛ روایتی از پذیرشِ نقص‌ها، ترمیمِ زخم‌های گذشته و کشفِ این حقیقت که عشق، تکثیر می‌شود نه تقسیم.

برشی از کتاب 

باد خنکی از سمت دریا می‌وزید، بادی شور و مرطوب که بوی جلبک و نمک را با خودش می‌آورد.

موج‌ها با نظمی بی‌رحم و آرام، یکی پس از دیگری بر ساحلِ خلوت می‌کوبیدند؛

مثل نجوای ارواحی که از دلِ سال‌ها برمی‌خاستند و دوباره در تاریکی گم می‌شدند.

هوا هنوز روشن بود، اما آسمان ته‌رنگی خاکستری پیدا کرده بود، نوید آمدن غروبی غمگین را می‌داد.

ساحل، خاموش و سنگین بود. فقط دو زن، مثل دو سایه‌ی دیرآشنا، روی صخره‌های مرطوب کنار دریا نشسته بودند؛

روسری‌هایشان را محکم زیر گلو گره زده بودند، تا باد آنها را از سرشان نرباید،

انگار حتی پوشش‌‌شان هم می‌خواست چیزی را نگه دارد که در حال فروریختن بود.

هر کدام لیوانی چای به رنگ کهربا در دست داشتند، بخاری‌ کم‌رمق از لبه‌ی لیوان‌ها، بلند می‌شد،

اما گرمایش، به‌وضوح کافی نبود برای دل‌هایی که درگیر سردترین واهمه‌ها بودند.

مهناز به افق چشم دوخته بود. نگاهش دور نبود، دوردست را نمی‌دید.

بیشتر شبیه کسی بود که در درون خودش فرورفته و افق را فقط بهانه‌ای کرده برای فرار از نگاه دیگران.

بعد از دقایقی سکوت، که فقط با صدای موج‌ها پر می‌شد، آرام گفت: زهره… من دیگه نمی‌تونم.

زهره چرخید، با نگاهی که مهر و نگرانی در آن لانه کرده بود.

چهر‌ه‌اش همان چهره‌ی سال‌های دور بود، اما حالا با چین‌هایی از زمان، با چشمانی که خیلی چیزها را دیده و تحمل کرده‌اند.