چراغی که از خاک برخاست…

در دامنه‌های سربه‌فلک‌کشیده‌ی زاگرس، روستایی آرمیده است به نام ده‌پیر؛ جایی که عطر نان تنوری با بوی بلوط‌های کهنسال در هم می‌آمیزد. «چراغی که از خاک برخاست» نوشته‌ی راضیه طیبی داستانِ ریشه‌هاست؛ روایتِ زیستنِ طایفه‌ی رُکرُک و قصه‌ی زندگی مردی به نام «مراد» که با بیل و بذر، نانِ حلالِ سفره‌اش را از دلِ خاک می‌جوید. این کتاب نه تنها یک روایت داستانی، بلکه آینه‌ای است که تصویر پدرانِ ما، ایمانِ زلالِ ایلیاتی و مهرِ جاری در خانه‌های خشتی را بازتاب می‌دهد. سفر به این داستان، سفر به قلبِ اصالت و خاطراتی است که نباید فراموش شوند.

برشی از کتاب 

ده‌پیر روستایی ستبر و خاموش در آغوش کوه‌های سربـه‌فلک‌کشیده‌ی زاگرس.

جـایی کـه بـاد، نــرم و پی‌درپی، از لابه‌لای شاخه‌های بلوط و بادام کوهی عبور می‌کند و گاه صدای زنگوله‌ی گوسفندی دوردست در نسیم حل می‌شود.

خاک روستا، گرم از رفت‌وآمد مردانی است که با داس و بیل و آفتاب خو گرفته‌اند و آسمانش همیشه نگاهی مملو از رحمت بر زمین دارد.

در این روستای پررمزوراز، ایل رُکرُک می‌زیست؛ طایفه‌ای اصیـل از قـوم لـر، بـا ریشه‌هایی عمیق‌تر از بلوط‌های کهنسال.

مردمانی که صدای پای اسب و نغمه‌ی کوچ در رگ‌هایشان جریان داشت.

پرچم‌های سیاه سه‌گوش با نقش مبارک یا علی(ع) بر سر در خانه‌ها آویزان بود؛ نه‌تنها نشانه‌ای از ایمان، که پرچمی از همبستگی، غرور و قدمت.

در میانه‌ی این ایل بزرگ، خانه‌ای ساده و روشن قرار داشت.

خانه‌ای با دیوارهای کاه‌گلی و پنجره‌هایی کوچک رو به نور؛ این خانه، سرای مراد بود.

مردی برخاسته از دل طایفه، کشاورزی شریف با پیشانی آفتاب‌سوخته و دستانی پینه‌بسته، که هر پینه‌اش داستان سال‌ها تلاش و برکت بود.

مراد، تنها مرد زمین نبود، نگهبان خانه بود.

پشت و پناه ایل، امیدِ ملک‌زاده، و پدری مهربان برای دخترش حمیده. مردی از تبار خاک و آفتاب.

از همان دست مردانی بود که گویی کوهستان، قامتشان را تراشیده، مثل تنه‌ی بلوطی که سال‌ها در باد ایستاده بود…